دانلود آهنگ مولانا آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصَّلا؛ با معنی دقیق هر بیت

بیت ۱:
آمد ندا از آسمان، جان را که: بازآ الصَّلا!
گفت اَلسَّلام ای داوری! کَانْدَر وِداعَت آمدم

معنی: ندایی ملکوتی از آسمان به روح انسان رسید که: «برگرد! وقتِ آمدن و شتاب است!» روح پاسخ داد: «سلام بر تو ای داور و پروردگارِ من! آماده‌ام تا خود را به سپردنی‌های تو (امانت‌های الهی) بسپارم و بازگردم.»

—

بیت ۲:
ای عشقِ خوش‌سیمایِ ما! ای شهره در سودایِ ما!
ای درکَشیده پایِ ما! کَانْدَر شُعاعَت آمدم

معنی: ای عشقِ زیبای ما! ای که در تمام معامله‌ها و اشتیاق‌های روح ما بلندآوازی! ای که ما را شیدای خود کردی؛ اکنون در نور و پرتوِ حضورت وارد شده‌ام.

—

بیت ۳:
ای فارغ از نیک و بدم! از تو به هر سو می‌دوم
چون نطقِ تو آورد دم، من در شُجاعت آمدم

معنی: ای خدایی که از نفع و زیان و نیک‌وبدِ ما بی‌نیازی! من به هر طرف به شوق تو می‌دوم. وقتی کلام و سخنِ تو (دعوت تو) بر جانم دمیده شد، شجاعت و جرأتِ رهایی از دنیا را پیدا کردم.

—

بیت ۴:
ای اصلِ ما! ای اصلِ ما! بربسته بودی وصلِ ما
اینک بگشتم متّصل، چون در شفاعت آمدم

معنی: ای سرچشمه و اصلِ وجود ما! مدتی راهِ وصلِ ما بسته شده بود (در دنیای خاکی محبوس بودیم)، اما اکنون که تحتِ لطف و شفاعتِ تو قرار گرفته‌ام، دوباره به اصلِ خود متصل شدم.

—

بیت ۵:
زین بندِ دنیا کم جَهَم؟ چون شاهِ عالم باکرم
گوید که «بسته کیستی؟ کاینجا به‌طاعت آمدم»

معنی: چرا باید از پاره کردنِ زنجیر دنیا بترسم یا کم‌تلاش باشم؟ وقتی پادشاهِ کریمِ عالم می‌گوید: «تو اسیر و بسته‌ی چه کسی هستی؟ بیا که من خود به یاری و پذیرشِ تو آمده‌ام.»

—

بیت ۶:
با این‌همه بند و بلایا، چون نرفتیم از ملا؟
چون جادویِ آن کابلی، بندِ گران بَرپایِ ماست

معنی: با این‌همه رنج و گرفتاری، چرا تا به حال از این دنیا و جمعِ خاکیان بیرون نرفتیم؟ زیرا فریب و جادویِ دنیا (مثل جادوگرانِ کابل) زنجیری سنگین بر پای جانِ ما بسته است.

—

بیت ۷:
گنده پیرِ کابلی، سِحرِ گران دارد جَلی
تا ما بماندیم مبتلا، در ساحری و در طِلسَم

معنی: پیرزنِ زشت‌رویِ دنیا (استعاره از تعلقات دنیوی) جادویی آشکار و بسیار قوی دارد؛ به همین دلیل ما در طلسم و سحرِ او اسیر و مبتلا باقی مانده‌ایم.

—

بیت ۸:
چون قافله از ما بگذشت، بانگِ رحیل آمد به دشت
ما بر امیدِ یک جَهَش، اندر شجاعت آمدم

معنی: کاروانِ رفتگان رفت و صدای جرس و کوچ (مرگ) در دشتِ عالم پیچید؛ من نیز به امیدِ یک جهش و پروازِ بزرگ، شجاعانه قدم در راهِ رفتن گذاشتم.

—

بیت ۹:
چون من گدایِ آن شَهم، شاهِ سلاطینِ کرم
کی من گداییِ جهان، پیشِ هر نادان کنم؟

معنی: وقتی من گدای درگاهِ آن پادشاهِ تمامِ سلاطینِ بخشنده‌ام، چرا و چگونه دستِ گدایی و نیاز پیشِ دنیا و نادانانِ عالم دراز کنم؟