دانلود آهنگ محراب وطن؛ بی تمدن های عالم از تمدن دم زنن

در گذشته خاک ما جان و جهانی نام داشت
صد بلا می امدش اما دلی پر تاب داشت
رود کارون و ارس و زاینده رود و جاجرود
بختگان و شادگان تا انزلی تالاب داشت
چشم شوری داشت این گربه نه از جنس حسد
روی دشتی از نمک دریاچه ای پر آب داشت
گوشه ای دیگر مقابل قطر این آبی دشت
دخترانی بی گناه و پاک چون میناب داشت
هر باران سیل می آمد نه اما سیل خون
یاد باد آن روزگاران چهره ای شاداب داشت
کس نمیکردش رها با کوچ حتی لحظه ای
نسبت مهرش به دل ها رسم یک قلاب داشت
ما بنی آدما همه اعضای یکدیگر سر داده ایم
نام سعدی در جهان با همدلی القاب داشت
آنکه روزی گفت ای مردم کمک راهی شده
آمد و دیدم که با خود نیت ارباب داشت
آنکه حرف از کشتن نام و تمدن میزند
نمیداند خاک ایرانی مردمانی نایاب داشت
بی تمدن های عالم از تمدن دم زنن
هر کی میجوید همانی را که خود کمیاب داشت
وعده هایش رنگ نیرنگ و فریب است و دروغ
جای دریای رهایی با خودش مرداب داشت
کی رسد آزادی اندر کشوری با لشگری
علت آن بود که ایران پهنه ای سرتاب داشت
منکه آن دیوانه ام از بهر امداد وطن
خاک ایران از برایم حکم یک محراب داشت